Salsefia
Salsefia (łac. Tragopogon porrifolius) w Polsce ochrzczona została nazwą Koziobród Porolistny, co nawiązuje do jej długiego i włochatego korzenia - określenie salsefia odnosi się także do całej gatunku Tragopogon. To właśnie on jest główną jadalną częścią rośliny. Po ugotowaniu smak porównuje się do smaku ostrygi, dlatego też sama salsefia nazywana jest Warzywem Ostrygowym.
Roślina ta wywodzi się z basenu Morza Śródziemnego i tu najczęściej jadana. Przez wieki ...
Skorzonera / Czarna Salsefia
Skorzonera (łac.
Scorzonera hispanica) w Polsce nazywana jest
Wężymordem Czarny Korzeń. Przy pewnej dozie wyobraźni ukryte pod ziemią kłącza mogą przypominać węża - taki jest też źródłosłów nazwy systematycznej, w starofrancuskim
scorzon oznacza właśnie węża.
Skorzonera nazywana jest też
Czarną lub
Hiszpańską Salsefią jako że jest podobna do nieco krótszej i jaśniejszej
salsefii (czasem wręcz z nią utożsamiana). Jeśli chodzi o zastosowanie kulinarne, to równie blisko jej do
szparagów i to nie tylko ze względu na kształt. Ugotowana skorzonera ma równie łagodny smak oraz konsystencję. Jako warzywo korzenne nie posiada jednak charakterystycznych włókien - miąższ ma bardziej jednorodny. Podobnie za to się podaje - w towarzystwie
masła lub np. zapiekane pod
beszamel (można też zanurzać w cieście i smażyć w głębokim tłuszczu).
W alternatywnej nazwie ciekawy jest przydomek: hiszpańska. Wskazuje na to, że warzywo, które najprawdopodobniej wywodzi się z
Bliskiego Wschodu do Europy trafiło za pośrednictwem iberyjskich Arabów. Bardzo dobrze przyjęło się jednak nie tylko w na południu, ale także na zachodzie i w środku kontynentu.
...
Jben
Jben to najpopularniejszy ser występujący w Afryce Północnej, od Maroka aż po Tunezji. Jest to ser biały i świeży. Nie ma jednego standardu jego przygotowania. Niektóre są solony inne doprawiane ziołami, masę mogą mieć zbitą lub dość luźną konsystencję. Różny jest także stopień jego wyschnięcia. Jben używany jest zarówno jako przekąska czy danie śniadaniowe, jak i np. do nadziewania.
Rigouta
Rigouta to tunezyjski ser, który zasadniczo jest odpowiednikiem włoskiej ricotty. Największym ośrodkiem jego produkcji jest rejon miasta Badża, na północy kraju. Arabowie do jej produkcji używają owczego mleka.
Chermoula (Pasta ziołowa)
Chermoula (czyt.
szermula) to używana w krajach Maghrebu pasta towarzysząca zwykle potrawom z ryb oraz owoców morza. Jej składniki są bardzo zróżnicowane bazą są jednak zioła takie jak liście
kolendry,
czosnek sok
cytrynowy,
oliwa,
kmin oraz
sól.
W
Maroko poza podstawowym kanonem składników istotnymi dodatkami jest m.in.
pietruszka oraz
chili. Podaje się ją do ryb w każdej postaci, nawet duszonych w
Tajine, a czasami także do
kurczaka. W
Algierii dominujący jest kmin, rzadziej
kminek, a serwuje się ją także do sałatek. W
Tunezji znana jest m.in. chremoula z miasta
Safakis, do którego używa się
rodzynek oraz
cebuli.
...
Merguez
Merguez to najsłynniejsza północnoafrykańska kiełbasa, charakterystyczna m.in. dla kuchni tunezyjskiej lub marokańskiej - nazwa wywodzi się od arabskiego określenia tego regionu, czyli Maghreb (co znaczy zachód), tyle że została nieco zmodyfikowana przez rozwijających tu swoje wpływy Francuzów.
Niezbyt duże i dość cienkie kiełbaski są robione z mielonej jagnięciny/baraniny, rzadziej wołowiny, a czasem także mieszaniny obu rodzajów mięs. Doprawiane są przede ...
Woda Pomarańczowa
Za popularyzację wody oraz olejku pomarańczowego odpowiada żyjąca u schyłku XVII wieku Anna Marie Orsini księżniczka Neroli. Włoszka używała ich do wszystkiego i spowodowała ostatecznie, że Neroli stał się jednym z klasycznych elementów przemysłu perfumeryjnego. Zanim zrobił karierę jako zapach, aromat kwiatów pomarańczy używany był także w kuchni. Do Europy w IX wieku wodę sprowadzili Arabowie, a do jej przygotowania używają kwiatów gorzkiej pomarańczy, tzw. ...
Pinkel
Pinkel czy też Pinkelwurst to kaszanka wywodząca się z Północno-Zachodnich rejonów Niemiec. Nie przypomina jednak krwawej kiszki, bo nie używa się do niej krwi i przez to jest jasna. Poza kaszą jęczmienną i owsianą trafia do niej boczek i słonina, a także cebula oraz przyprawy. Jest to więc bardzo tłusty kiełbasa z której w czasie pieczenie tłuszcz skapuje w dużych ilościach. Stąd jedna z wersji jej nazwy - po niemiecku pinkelt znaczy siusiać. Bardziej poważna etymol...
Mettwurst / Mettenden
Mettwurst w niektórych regionach zwana też Mettenden to po prostu niemiecka metka. Coraz mniej popularna w Polsce kiełbasa bazuje na drobno mielonej wieprzowinie, tylko lekko podwędzonej. Niemiecka metka ma różne warianty regionalne - pokrewna jej jest Teewurst.
Mettwurst często podaje się z jarmużem, a najprostsze i najpopularniejsze połączenie to Grünkohl mit Mettwurst.
Kasseler / Selchkarree
Niemiecki Kasseler czy też austriacki Selchkarree to rodzaj miejscowego baleronu. Schab karkowy lub środkowy którego Niemcy najczęściej używają (może to być jednak także wieprzowa łopatka) jest solony i podwędzany. Częściej niż na zimno używają go jako mięsa obiadowego - pokrojony na kawałki jak kotlet jest gotowany, smażony lub pieczony. Zwykle towarzyszą mu różnego rodzaju kapusty oraz ziemniaki.
Nie ma przy tym pewności skąd się wzięła sama nazwa Kasseler - ...
