Smaki 2341 w tej kategorii

Olej Arbuzowy / Olej Ootanga / Olej Kalahari

Olej Arbuzowy tłoczony jest z suszonych nasion arbuza. Jest specjalnością Afryki Południowo-zachodniej – stąd wywodzą się nazwy Olej Ootanga oraz Olej Kalahari.

Olej Herbaciany

Olej Herbaciany to specjalność Chin, w szczególności południowych (popularny jest m.in. w prowincji Hunan). Tłoczony jest z ziaren herbaty chińskiej. Olej używany jest m.in. do potraw zimnych, ale ze względu na wysoką temperaturę wrzenia (ok. 250 st.C) bardzo nadaje się do smażenia, w szczególnością metodą Stir-and-Fry.

Olej Makowy

Olej Makowy jest dziś już mało popularny. A jeszcze sto lat temu tłuszcz tłoczony z ziaren maku był specjalnością Anglików oraz Francuzów. W kuchni głównie stosowano go jako dressing to sałatek. Niekiedy był też mieszany z innymi tłuszczami, takimi jak olej sezamowy czy też olej leszczynowy. Dziś ma szersze zastosowanie, m.in. w medycynie.

Olej Pistacjowy

Olej Pistacjowy ma charakterystyczny, intensywnie zielony kolor (coś jak Absynt). Tłoczy się go zarówno z podsuszanych jak i z prażonych orzechów pistacji. Im bardziej się go podpiecze tym więcej orzechowych aromatów oddaje. Ceniony jest w kuchni francuskiej. Nie używa się go jednak do smażenia, ale aromatyzowania potraw – jest bazą sosów do sałat, najlepiej gorzkawych (endywia etc.), skrapia się nim warzywa oraz smażony drób i ryby. Nadaje się też do deserów.

Olej Piniowy

Olej Piniowy tłoczony z nasion sosny (pinioli) tradycyjnie był tłoczony w Rosji – używa się tu karłowatej Sosny Syberyjskiej – a także na dalekim wschodzie (z Sosny Koreańskiej). Ma jasnożółty kolor i przyjemny orzechowy aromat. W carskiej Rosji używany był w okresie postu, jako zamiennik tłuszczów roślinnych. Trafiał też na eksport do Europy (szczególnie Francji) dzięki czemu zapewniał walutę (nawet 10 proc.), którą można było przeznaczyć na zakup dóbr ...

Olej Perilla

Olej Perilla, tłoczony z nasion pachnotki to specjalność Dalekiego Wschodu – szczególnie popularny jest w Korei. Poza wieloma innymi zastosowaniami (w Europie traktowany jest raczej jako olej przemysłowy) używa się go także w kuchni. Ceni się jego walory zdrowotne – zawiera 50 do 60 proc. kwasów tłuszczowych Omega3.

Olej Pekanowy

Olej Pekanowy podobnie jak same orzechy pekanowe wywodzi się z Ameryki Północnej – Meksyku i południowych stanów USA. Ma dość neutralny smak, a ceniony jest za znaczący udział kwasów jednonienasyconych, które powodują że długo utrzymuje trwałość i wpływa na redukcję cholesterolu LDL. Olej pekanowy dodawany jest m.in. do sałatek i dresingów, ale wysoka temperatura wrzenia (ponad 240 st. C) powoduje, że doskonale nadaje się też do smażenia.

Olej Mongongo

Olej Mongongo jest specjalnością Afryki Południowo-zachodniej: Namibii i Botswany, gdzie rosną drzewa Mongongo. Olej tłoczy się z ich jadalnych nasion – zawierają 57 proc. tłuszczu, z czego prawie połowa to kwasy wielonienasycony. Jest nie tylko używany do jedzenia, ale także nacierania ciała.

Mongongo

Mongongo to drzewo pustyni Kalahari – szczególnie upodobało sobie piaszczyste gleby tego rejonu Afryki Południowej. Jego owoce wielkości orzecha mają delikatny twardą skórkę, delikatny miąższ i duży orzech. W rejonach w których rośnie – Namibia, Botswana oraz zachodnie rejony Zambii i Zimbabwe – od wieków ceni się jego trwałość. Owoce są m.in. suszone, aby później, po pozbyciu się skórki, gotować je z wodą i tworzyć rodzaj puree. Jadalne są także orzechy z ...

Jagnięcina / Baranina

Kulinarna historia Owcy podobna jest do wołowiny - zwierze te zostało udomowione ok 10 tys. lat temu w Mezopotamii. Skąd się wzięły nie jest precyzyjnie stwierdzone - najprawdopodobniej są krewniakami muflonów. Hodowla owiec na początku miała potrójne przeznaczenie - na mleko, na skórę oraz na mięso - dopiero później przyszedł czas strzyżenia wełny. Z rejonów dorzecza Tygrysu i Eufratu początkowo rozprzestrzeniła się na Bliski i Środkowy Wschód (od Persji, aż do Indii), a później zaczęła migrować na zachód. Około 6 tys. lat p.n.e. owce dotarły nad morze śródziemne, do Północnej Afryki oraz Europy, gdzie nastąpiła dalsza migracja stad. W czasach Rzymskich dotarły aż do Skandynawii, a w średniowieczu głównym ośrodkiem hodowli była Hiszpania i Anglia. Za ocean popłynęły wraz z konkwistadorami (owce znajdowały się już na pokładzie drugiej wyprawy Kolumba) oraz kolonizatorami - do słynących owcami Australii oraz Nowej Zelandii trafiły pod koniec XVIII wieku. Długa i zawiła historia hodowli oraz kolejnych introdukcji owiec stała się przyczyną mnogości ich ras co widać np. w przypadku Francji. Podobnie jest zresztą z wołowiną. Podobne jest też rozróżnienie ras na mięsne, mleczne i dodatkowo wełniste oraz oczywiście ich mieszanki, spośród których najsłynniejszą jest chyba Merynos (rasa mięsno-wełnista). Jest ona hodowana także w Polsce. Poza nią mamy własne odmiany, takie jak Polska Owca Nizinna oraz Polska Owca Długowenista, które stanowią większość pogłowia, a także mniejsza Polska Owca Górska (wszystkie mają też swoje odmiany takie choćby Corriedale). Można też jeszcze spotkać takie rasy jak najbardziej pierwotna Świniarka, a także Kamieniecka, Białogłowa Cakle, Czarnogłówki czy Karakuły hodowane na skórki. W dzisiejszej kuchni większe znaczenie niż dorosłe owce, mają młode sztuki do roku czyli jagnięta. Najmłodsza i bardzo rzadka to tzw. jagnięcina mleczną (owce do 6 tygodni, mają poniżej 10 kg wagi). Wyróżnia się też Jagnięcinę Wiosenną - karmione mlekiem owce urodzone na przełomie zimy i lata, bite w wieku 3 do 5 miesięcy. Dorosła barania - w krajach anglosaskich dzielona na tą do dwóch lat (tzw. Hogget) oraz starszą (Mutton) - ma wielu przeciwników, którym nie odpowiada smak zawartych w niej specyficznych kwasów tłuszczowych (chociaż wielu rzeźników przekonuje, że to tylko kwestia właściwego usunięcia odpowiednich gruczołów). Baranina jest też twardsza od jagnięciny, przez to bardziej nadaje się do dłuższego pieczenia i duszenia niż. np smażenia. [yellow_box]Owce, rasy mięsne:Białogłowa | Corriedale | Czarnogłówka | Dorset | Galway | Jagnięcina z Pauillac i inne francuskie owce | Kamieniecka | Polska Owca Długowełniesta | Polska Owca Górska | Polska Owca Nizinna | Suffolk | Świniarka | Texel | Wrzosówka [/yellow_box] Porady

Jak wązanć mięso na pieczeń

Informacje praktyczne
Klasyczny, polska struktura rozbioru mięsa wołowego i zastosowania poszczególnych jego części (źródło: Kuchnia Warszawska...) Wartości odżywcze: (w 100 gr - wołowina, cała tusza, średniotłusta) Kalorie: 157 kcal Woda: 71 gr Białko: 19,9 gr Tłuszcz: 7,8 gr Węglowodany: 0,4 gr Minerały i Witaminy: Wapń - 7 mg Fosfor - 205 mg Żelazo - 3 mg Wit B1 - 100 mcg Wit B2 - 160 mcg Wit PP - 5.500 mcg ...