Trachanas / Trahana / Kishk / Kushuk
Trachanas czy też Trahana to rodzaj zacierek, które w Turcji, Grecji, na Bałkanach i bliskim wschodzie dodaje się jako zagęszczać do potraw, a także baza do farszów. Jej miejscem narodzenia jest ponoć Grecja, a pierwotnie miała się nazywać trakton (gr. τρακτόν) - pierwsze wzmianki pochodzą z początku ery. Robiona jest z mąki pszennej lub drobno łamanej kaszy oraz koziego lub bawolego mleka, ewentualnie jogurtu - w Turcji np. używa się mielonej kaszy lub mąki, a w ...
Kafkalithra / Ombrellini Pugliesi
Kafkalithra (gr. Καυκαλήθρα - łac. Tordylium Apulum) to rosnąca na południu Europy, znana przede wszystkim w Grecji oraz Włoszech (tutaj nazywana jest Ombrellini Pugliesi) roślina zielna zaliczana do gatunku Tordylium zwanego w Polsce Trzebuchą, Wszawcem czy też Jelenim ogonem - angielska nazwa zwyczajowa to Mediterranean hartwort co można tłumaczyć jako jelenie ziele śródziemnomorskie. Ma niezbyt duże postrzępione listki, troszkę podobne do pietruszki. W Grecji na ...
Blito
Blito (gr. βλίτο - łac. Amaranthus blitum var. silvestre) to popularna w Grecji roślina zielona, jedna z odmian czy też pochodnych znanego też w Polsce Szarłatu Sinego (Amaranthus lividus lub Amaranthus blitum L. subsp. oleraceus). Jadane są kiełki i liście zwykle podgotowane i podlane oliwą oraz cytryną. Blito zalicza się do greckiej mieszanki warzywnej Horta. Chociaż z nazwy przypomina uprawianą także na bałkanach Blitvę, to botanicznie nie wiele ma z nią wspólne...
Horta / Chorta
Horta lub Chorta (gr. Χορτα) to grecka nazwa wszelkich roślin zielnych. W kuchni tak opisuje się węższą grupę zieleniny nadającą się do jedzenia. Zalicza się do niej m.in.: rukola, mniszek, blito, mlecz, cykoria, radicchio, kafkalithra, liście czarnej gorczycy, a także koper włoski. Od wieków, szczególnie wśród ubogich rodzin żyjących na wsi, a także w czasie głodu, panował powszechny zwyczaj wędrowania z kosztem po łące i zbierania jadalnych ziół, które ...
Manouri
Manouri to grecki ser serwatkowy. Podobnie jak bardziej znaną Mizithrę robi się z serwatki pozostałej po produkcji Fety. Jest więc serem robionym na bazie mleka owczego oraz koziego. W przeciwieństwie do innych kremów serwatkowych jest znacznie bardziej kremowy. Zawdzięcza to dodatkowi śmietany. Manouri to produkt regionalny związany z Tesalią oraz Macedonią.
Urdă / Urda / Ourda
Urdă czy też Urda (ew. Ourda) to ser produkowany na Bałkanach, w Północnej Grecji, a także dalej na północny-wschód: na Węgrzech, w Rumunii, a nawet na Ukrainie. Jest to krewniak greckiej Mizithra. Również Urdă jest serem serwatkowym, wytwarzanym podobnie do włoskiej Ricotty. Nazwę swą wywodzi od starego indoeurpejskiego słowa urdā/uordā, oznaczającego gotowanie, co oddaje technikę jego produkcji (sery serwatkowe mocno się podgrzewa, aby ścięły się resztki białka ...
Anthotyros
Anthotyros to grecki ser produkowany z mleka owczego i koziego, mieszanego w proporcji 9 do 1. Wytwarza się go w Tracji, Macedonii, na Krecie oraz wyspach Jońskich. Nazwę Anthotyros tłumaczyć należy jako ser kwiatowy. Chodzi o jego silny aromat. Szczególnie wyczuwalny gdy jest dojrzały ma intensywny zapach podobny do Sherry. Anthotyros jest podobnym serem do bardziej znanej Mizithri i również występuje w wersji świeżej dziesięcidniowej - słodkawej i delikatnej - ...
Florina
Papryka ta, nazywana niekiedy Czerwoną Floriną to endemiczna roślina grecka. Wbrew nazwie jest ona jednak właściwie ciemno pomarańczowa. Poza tym ma nieco ostrości w swoim smaku. W związku z tym Grecy suszą i mielą Florinę, aby powstała sypka przyprawa. Nie mniej popularną metodą konsumpcji jest robinie z niej meze – paprykę grilluje się, obiera ze skórki i skrapia czosnkowym sosem vinegret.
Staka
To dość rzadki grecki dodatek nabiałowy. Wytwarza się go podczas robienia masła. Po oddzieleniu tłuszczu pozostaje bowiem gęsty krem. To jest właśnie Staka.
Kefalotiri
Kefalotiri to tłusty grecki ser produkowany z owczego lub koziego mleka. Aby nabrał słonego i nieco ostrego smaku dojrzewa około trzech miesięcy. Charakterystyczną cechą jego wyglądu jest kratkowana powierzchnia. W Grecji używa się go do posypywania i w tym względzie jest odpowiednikiem Pecorino Romano, ale także do zapiekania. Często trafia do takich ciast jak Spanakopita czy do Saganaki.
